Czas to jedna z podstawowych potencjalności w ujęciu Psychoterapii Pozytywnej i Transkulturowej — tych, które łączą się z miłością i przywiązaniem.
Zanim przeczytasz ten tekst, zapraszam Cię, byś zatrzymał(a) się na chwilę i odpowiedział(a) sobie na kilka pytań:
- Jakie skojarzenia przychodzą Ci do głowy, gdy słyszysz słowo czas?
- Kto miał dla Ciebie czas, gdy była(e)ś dzieckiem?
- Jakie przysłowia lub powiedzenia o czasie pamiętasz z domu rodzinnego?
- Które z nich są wciąż obecne w Twoim życiu dziś?
Chcemy coraz więcej. Widzimy kolorowe zdjęcia, reklamy zachęcające do kupna kolejnych rzeczy.
Chcemy uciec od tego, co za oknem, sprzeciwić się cykliczności natury, zegarowi biologicznemu.
Czas przecieka nam przez palce — liczymy go w godzinach pracy i dniach, które dzielą nas od urlopu.
Czekamy na paczki, które mają przyjść jak najszybciej, bo przecież dziś nikt nie chce już czekać tygodniami.
Niech dzieci szybciej rosną i staną się wreszcie samodzielne.
A kiedy zapomnę telefonu i czeka mnie długie oczekiwanie w poczekalni, pierwsza myśl to: Jak ja mam teraz zabić czas?
Ozdoby świąteczne w supermarketach oznaczają, że zostały już tylko trzy miesiące do świąt.
A potem — Święta, święta i po świętach.
Nie ciesz się za szybko, bo to, co dobre, szybko się kończy…
Czas wydaje się pojęciem abstrakcyjnym — nie możemy go dotknąć ani zobaczyć.
A jednak właśnie poprzez zmianę staje się on widoczny i odczuwalny.
Po każdym lecie przychodzi jesień.
Jeśli mieszkamy w miejscu, gdzie cztery pory roku wciąż się od siebie różnią, natura staje się żywym znakiem przemijania.
Nawet jeśli nie lubimy tej pory, gdy poranki są ciemne, a po wczorajszym śniegu zostaje tylko błoto — przeklinanie czy zamykanie oczu nie sprawi, że to zniknie.
Pamiętam, że jako mała dziewczynka byłam zafascynowana serialem o nastolatce, która potrafiła jednym gestem zatrzymać czas.
Tylko ona mogła się wtedy poruszać — robić, co chciała.
Marzyła mi się taka supermoc. Czyż nie byłoby cudownie zatrzymać jakiś piękny moment albo wydłużyć radość?
Albo zatrzymać coś trudnego — zanim ktoś się zdenerwuje, zanim zdarzy się coś nieprzyjemnego? Dziś widzę, że najbardziej pociągała mnie wtedy wizja kontroli.
Kontroli nie tylko nad czasem, lecz także nad innymi ludźmi i ich reakcjami.
Chęci unikania bólu i przedłużania przyjemności.
Z czasem zaczęłam rozumieć, że to banalne powiedzenie czas leczy rany wcale nie jest takie naiwne.
Pod warunkiem, że mu na to pozwolimy — bez prób kontrolowania.
Czasu nie da się cofnąć. Nikt nie stworzył jeszcze maszyny do podróży w czasie.
W kontekście czasu najważniejsze wydaje się więc odpuszczenie kontroli.
Bo co nam po tym, że przesuniemy wskazówki zegara, jeśli to będzie tylko pozorna zmiana?
Zresztą — coraz rzadziej widzimy dziś zegary ze wskazówkami.
Nasze urządzenia świecą godziną przed oczami, przypominając bezlitośnie, że czas płynie.
W końcu, kto nie chce być dziś „na czasie”?
Teraz, gdy myślę o czasie, przychodzą mi do głowy dwa słowa: akceptacja i wdzięczność.
Akceptuję jego upływ, nie walczę.
Czasem mam wrażenie, że płynie wolno, częściej — że za szybko.
Ale staram się z tego powodu nie panikować.
Aby lepiej zrozumieć samo pojęcie czasu, słucham audiobooka autorstwa Carlo Rovelliego — fizyka, który w poetycki sposób wyjaśnia jedne z najważniejszych teorii współczesnej fizyki, w tym teorię względności Einsteina.
Jedna z myśli Rovelliego szczególnie zapadła mi w pamięć: w ogromie Wszechświata nie istnieje jedno wspólne „teraz”.
Może więc właśnie w tym tkwi tajemnica —
że czas nie jest po to, by go zatrzymać,
lecz by nauczyć się z nim płynąć.
